Haber Üstü Reklam Alanı

Komşu Komşunun Külüne Muhtaç

4.2.2020
Büyült
Küçült
Haberi Yazdır



İnsan dünya ya geldiği zaman karşısında Ailesinden sonra, belki de ilk komşusunu görüyordur. Komşu candır, komşu dosttur, komşu aile den sonra insana en yakın insandır. 

Tabi ki komşu denince yakınındaki, bitişiğinde ki, karşında ki ev demek değil. Bu yazdıklarım sözlükteki karşılığıdır. Ama gerçekte komşu, senin derdini kendi derdi gibi gören, başın sıkıştığında ilk koşan, arkadaş, DOST tur. 

Atalarımız ne demiş'' Komşu komşunun külüne, muhtaçtır.'' Düşünüyorum da acaba bu söz halen daha geçerli midir? Yani geçerlidir de acaba bu söze biz layık mıyız? Şimdilerde bakıyorum da aynı kapıdan apartmana giren kişiler birbirlerini tanımıyor. Başı sıkışsa birçok kişi apartmanında çalacak kapı bulamaz.

Ben çocukken Annem beni çok komşulara gönderip, oğlum git komşudan tuz- ekmek-yağ vs. gibi şeyler iste demiştir. Tabi ki diğer komşu çocukları da bize gelmiştir aynı sebeplerden dolayı. İşte bu yüzden de yukarıda yazdığım atasözü geçerliliğini korumuştur.

Belki de köy yerlerinde halen daha komşuluk devam ediyordur. Ama büyük şehirlerde pek devam ettiğini sanmıyorum. İnsanın birbirine yardım etmesi bu kadar zor mu oldu artık. Yani komşuluk değil de varlıkta komşusuzluk yaşıyoruz. Sanki insan oğlu artık her şeyi maddiyata dökmüş gibi. Komşuluklarımızın manevi yönü kalmamış, ama asıl önemli olan da manevi yöndür. Tabi anlatabilir ve anlayabilirsen. 

Eski zamanlarda büyüklerimiz ev köşelerinde oturup, evdeymişçesine sohbetler muhabbetler ederdi. O günleri bilen hatırlayanlar mutlaka o günleri özlüyorlardır. O hoş sohbetler, evlerde işlerini bitiren Annelerimizin misafirlik edasıyla yaptıkları, şimdilerde gün dedikleri toplantılar gibi şen kahkahalı dertleştikleri sokak muhabbetleri. O zamanlar tabi ki evlerimiz bahçeli, birçoğu kuyulu su sıkıntısı olmayan evler. Şimdilerde apartman dediğimiz evlerimizde şansımız varsa, balkonundan ağaçları görenlerin mutlu olduğu evler. Bazılarımızda balkona çıkınca karşısında apartmanları gördüğü evler. Yaşadığımız betondan yapılar ruhumuzu da betonlaştırmış olacak ki, aynı binada yaşadığımız insanların bile adını bilmez olduk. 

Ama nüfuslar çoğaldıkça yer yurt sorunu artınca olağan şeyler tabi ki apartman yaşamları. Yalnızlık Allah a mahsustur. Düşünsenize bir apartman da yirmi daire var, ama kalkıp yerinden bir kapıyı gönül rahatlığıyla çalamıyorsun. Ya da çalmadan önce düşünüyorsun, çalayım mı, çalmayım mı diye, ne kötü. İnsan hem yalnız kalıyor hem de bazen çaresiz kalıyor. Komşu akrabadan bile önce geliyor, belki de birçok akrabadan da değerli değil mi? Bu yüzden gerçek komşularımızın değerini bilmeliyiz.

Komşuluk bir değerdir, dayanışmadır, başın sıkıştığında ilk çalabileceğin kapıdır. Komşulukların bol olduğu günler diliyorum. Saygı ve sevginin bol olduğu günlere…

 

Her türlü hakkı saklıdır.

Yorumlar - Toplam ( 0 ) Yorum Yapıldı.

Yorum yazmak için üye girişi yapınız! Üye Girişi

 Yorumlar

Henüz Yorum yapılammış. ilk yorumu yapan siz olun...

Reklam Alanı